Geluk ligt buiten bereik
als je dat 'miserabele' voelt.
Eenzaam bedrijf je seks met leed
dat langzaam 't leven uit je spoelt.
Je wordt verneukt
door een haat die in je huist.
Aanrakingen van jaloezie
die ik altijd heb verguist.
Die verlangende explosie
in mijn passie naar liefde
gaf een pijn zo vernederend.
Een gevoel wat diep griefde.
Toekomst is verleden tijd geworden.
Tegenwoordigheid onvoltooid.
Zwart is mijn huidig denken.
Mijn gevoelens zijn berooid.
Waar, oh waar
in dit beangstigende leven,
is mijn droom of fantasie
die mij wat liefde kan geven?

O, die leegte in je hart,
gevoel, geven en denken.
Dagen soms inktzwart.
Een overweldigend gevoel
van leven zonder leven
met een vergeten doel.
O die leegte, innerlijke kou
van passiviteit en diepgaand,
maken juist de dagen leeg.

Ik mis die armen
om in te schuilen
of dat lichaam
om tegen aan te huilen.
Ik verlang naar
warmte en sereniteit
of de liefde,
maar ik ben haar kwijt.
Ik mis je armen zo
en ook je lichaam.
Ik ben zo alleen
en vreselijk eenzaam.

Ik heb zoveel
onbetrouwbaarheid gezien,
dat ik het vertrouwen
niet meer durf te vertrouwen
en daardoor ademen zie
als een ernstige vorm van rouwen.
En dat is echt niet wat ik wilde,
of zelfs had kunnen bedenken,
in mijn alle slechtste dromen.
Waardoor het erg lastig wordt
dat het tussen de mensheid,
en ik dus,
ooit nog goed zal komen.

Ik rij over de snelweg
van een onzekere toekomst
en denk na in het weinige licht.
Ik denk na over de weg
die ik nemen ga.
Ik denk aan mijn plicht.
Ik zoek naar borden
die mij richting moeten geven,
maar die zijn allen blank.
Er komt maar geen afslag
naar het geluk of de liefde.
Mijn richtingaanwijzer heeft geen klank.
Ik heb het gevoel
dat ik doelloos rondrijd
in een geestelijk leeg land.
En het licht op mijn verlaten snelweg
lijkt zichzelf te dimmen
wat me bang maakt want...,
ik ben bang dat ik verdwaald ben!

In de duisternis,
geen mens die jou ziet.
Zo ver weg van alles,
zo lang eenzaam.
Geen vriend die je ziet.
Geen moeder en vader, zus of broers
die jou daar zullen zien staan.
Alleen op de wereld
zal jouw leven uiteindelijk bestaan.
Leven zonder houvast.
Geen dierbare die jou ergens mee verrast.
Eenzaam en alleen...
Maar niet gevreesd.
In deze wereld zijn er nog meer,
die zo als jij, eenzaam  en verlaten leven.

Zo nu en dan sla ik door.
Weet niet waar het door komt.
Verschuil me achter mijn lach,
terwijl ik vaak eenzaam ben.
Waar ik nooit aan zal wennen...Al heb ik van alles om mij heen,
toch voel ik mij vaak alleen.
Waarom ik, waarom niet zij?
Wat ik ook doe...het doet pijn.
Neem ik een warm bad
om even alles te vergeten.
Maar waarom voel ik mij dan zo?
Alles lijkt toch zo mooi,
maar als ik wakker ben
val ik weer in dit verdraaide gat.
Wou dat er iets voor is,
zodat ik weer een normaal leven had.
Maar zal ermee moeten leren leven.
Of heeft het te maken met mijn ergernis van het leven,
omdat ik mijzelf zo vaak heb bloot heb gegeven?
Aan wie dan ook...
Is het met mij nu gedaan
en de anderen kunnen vrijuit gaan?
Altijd voor een ander klaargestaan
en ik heb nu de pech,
want ze zien mij nu niet meer staan.
Zit zo een leven in elkaar?
Word er niet goed van, echt waar.
Al of niet samen met mijn man...
Ik kan niet leven met al mijn eenzaamheid.
Kon ik het maar lozen, dan was ik het kwijt.

Mensen, wat een pijn
om door zoveel ellende te gaan
en een vreselijke tijd.
Niemand ziet hoeveel ik heb aan mijn verdriet,
smachtend op iemand
die mij steunt en een geliefde schouder biedt.
Waar ik mijn tranen eens kan laten gaan.
Voel mij zo alleen.
Mensen denken: "Ach stel je niet zo aan."
Maar ik knok voor een bestaan
om even met mijn gezin
in vrede door te gaan.
Daarom ook ben ik gaan chatten,
om mensen die om je zullen geven
en je gedachten af kan zetten.
Ik ben zeer trots op mijzelf
en op mijn dochter.
En ik zoek op de chat een lieve vriendin,
maar ik zie dat het mij niet zal lukken.
En ik daar geen vriendschap van zal plukken,
want er zal er wel weer een zijn
die dit uit mijn leven zal rukken.
Ik sta voor iedereen klaar
en je ziet het nu maar.

Meer gedichten