Eenzaamheid

In de duisternis,
geen mens die jou ziet.
Zo ver weg van alles,
zo lang eenzaam.
Geen vriend die je ziet.
Geen moeder en vader, zus of broers
die jou daar zullen zien staan.
Alleen op de wereld
zal jouw leven uiteindelijk bestaan.
Leven zonder houvast.
Geen dierbare die jou ergens mee verrast.
Eenzaam en alleen...
Maar niet gevreesd.
In deze wereld zijn er nog meer,
die zo als jij, eenzaam  en verlaten leven.

Zo nu en dan sla ik door.
Weet niet waar het door komt.
Verschuil me achter mijn lach,
terwijl ik vaak eenzaam ben.
Waar ik nooit aan zal wennen...Al heb ik van alles om mij heen,
toch voel ik mij vaak alleen.
Waarom ik, waarom niet zij?
Wat ik ook doe...het doet pijn.
Neem ik een warm bad
om even alles te vergeten.
Maar waarom voel ik mij dan zo?
Alles lijkt toch zo mooi,
maar als ik wakker ben
val ik weer in dit verdraaide gat.
Wou dat er iets voor is,
zodat ik weer een normaal leven had.
Maar zal ermee moeten leren leven.
Of heeft het te maken met mijn ergernis van het leven,
omdat ik mijzelf zo vaak heb bloot heb gegeven?
Aan wie dan ook...
Is het met mij nu gedaan
en de anderen kunnen vrijuit gaan?
Altijd voor een ander klaargestaan
en ik heb nu de pech,
want ze zien mij nu niet meer staan.
Zit zo een leven in elkaar?
Word er niet goed van, echt waar.
Al of niet samen met mijn man...
Ik kan niet leven met al mijn eenzaamheid.
Kon ik het maar lozen, dan was ik het kwijt.

Wat kun je alleen zijn met je gedachten.
Wat kun je eenzaam zijn in je gevoel.
Het is zo moeilijk mensen te verachten,
als je begrijpt wat ik bedoel...
Het leven gaat echt niet over rozen
en vraag me af: "Heb ik het verkeerde pad gekozen?"
Mijn hoofd zo vol van ellende en verdriet,
maar ik wil niet dat iedereen dat ziet.
Dus zo blijf ik alleen met mijn gedachten
en kan niemand mijn pijn verzachten.
En helemaal alleen huil ik bittere tranen
en hoop ik stilletjes dat ik mij in een andere dimensie kan wanen.

Mensen, wat een pijn
om door zoveel ellende te gaan
en een vreselijke tijd.
Niemand ziet hoeveel ik heb aan mijn verdriet,
smachtend op iemand
die mij steunt en een geliefde schouder biedt.
Waar ik mijn tranen eens kan laten gaan.
Voel mij zo alleen.
Mensen denken: "Ach stel je niet zo aan."
Maar ik knok voor een bestaan
om even met mijn gezin
in vrede door te gaan.
Daarom ook ben ik gaan chatten,
om mensen die om je zullen geven
en je gedachten af kan zetten.
Ik ben zeer trots op mijzelf
en op mijn dochter.
En ik zoek op de chat een lieve vriendin,
maar ik zie dat het mij niet zal lukken.
En ik daar geen vriendschap van zal plukken,
want er zal er wel weer een zijn
die dit uit mijn leven zal rukken.
Ik sta voor iedereen klaar
en je ziet het nu maar.

Ik zou zoveel willen schrijven.
Ik zou zo veel willen zeggen,
maar ik kan niets anders dan mezelf het zwijgen opleggen.
Het is zo moeilijk te schrijven wat je voelt,
nog moeilijker is het uitleggen van wat je bedoeld.
Alles lijkt een horrorfilm in mijn hoofd
en er is maar een ding dat me totaal verdoofd.
Maar ja dat zijn dingen die niet mogen,
daarom word daar ook zo ontzettend over gelogen.
Maar ik ga niet liegen en bedriegen,
ik zeg gewoon helemaal niets en doe niemand kwaad.
Een ding is dan vervelend en dat is dat je helemaal alleen staat...

Die nacht was het stil...
De enige vulling was kleur.
Een zwarte duisternis
met een enorm volume.
Zonder inhoud.
Zonder indrukken.
De enige betekenis was stilte
en de enorme oneindigheid
van die diepe zwarte kleur.
Geen gedachten.
Geen bewegingen.
Zelfs geen vage schim
of een omtrek
van een stil voorwerp.
Ik voel me als een bewoner
van deze diepe duisternis...

Ik voel mij eenzaam en alleen.
Mijn hoofd voelt aan als een grote steen.
Teveel heb ik tot mij genomen,
te laat ben ik erachter gekomen.
Mijn leven glijdt langzaam aan mij voorbij
en ach, wie zal er denken aan mij?
Langzaam zak ik in dat diepe gat.
Waar is diegene die ik zo aanbad?
Weggelopen of gevlucht, wie zal het zeggen?
Ik zal me erbij neer moeten leggen.
maar m'n hoofd is niet meer helder.
Dit zeg ik terwijl ik naar beneden kelder.
Ik voel me eenzaam en alleen
en in mijn hoofd zit een grote steen.
Ik weet het: "Het is mijn eigen schuld."
Maar dit is het wat die grote leegte vult.

Wat kan een mens eenzaam zijn.
Hoe kan een mens leven met zoveel pijn?
Ik had gedacht dat ook voor mij eens de zon zou schijnen,
maar nee ik zie de zon steeds verder verdwijnen.
Heel langzaam zakt hij diep in de zee.
Ik kijk het aan. heel gedwee.
Met die zon zakt m'n leven mee het koude water in,
want ik weet: "Blijven hopen heeft geen zin."
Heel langzaam trekt mijn leven zich aan mij voorbij.
Voor mij blijft het winter, voor mij geen ander jaargetij.

Ik weet echt wel wat er in de wereld te koop is,
weet ook dat iedereen daarvoor op de loop is.
Niemand wil iets weten van alle ellende die er is,
maar geloof me, de wereld is als rotte vis.
Wat ik al met mijn eigen ogen heb gezien,
dat zal een ander bekijken als 'misschien'.
Daarin voel ik me eenzaam en alleen,
en verandert mijn hart langzaam in een steen.
Want alles wat mijn ogen voorbij hebben zien gaan,
zal voor altijd op mijn netvlies blijven staan.
Erover praten word niet toegestaan.
Het is te zwaar, mensen kunnen het niet aan.
Maar mijn ogen zullen blijven zoeken naar een luisterend oor,
een warm hart, een schouder, daar ga je toch voor?
Maar in deze wereld is dat moeilijk te vinden,
want niemand wil zich aan ellende binden.
Maar ik weet echt wel wat er in de wereld te koop is
en weet ook zeker dat iedereen daarvoor op de loop is .