1 1 1 1 1 1 1 1 1 1

Je stond bij het water.
Je gedachten die er waren op dat moment:
Zal ik springen, zal ik gaan?
Zal ik mijn leven hier beƫindigen?
Of zal ik het daar...vanaf de brug?
Je wist het nog niet, alles ging zo vlug.
Zou het niet gemakkelijker zijn om pillen te nemen?
En heb dan geen pijn.
Zal ik zo wegzakken in een diepe slaap.
Of zal ik mijn polsen doorsnijden?
Zie ik het bloed vloeien.
Nee, dat toch maar niet.
Maar wat een klotezooi, wil maar ik durf het niet.
Soms is het toch best moeilijk om zo'n besluit te nemen.
Je stond nog steeds daar bij het water.
Je voelde iets op je schouder, je keek omhoog.
Het is de hand van je vader, hij huilde van angst dat jij dit zou doen.
Hij begon tegen je te praten:
"Meisje waarom...ik hou van je.
Je bent en blijft mijn kind.
Waarom heb je ons nog nooit iets verteld
dat je zo in de put zit?"
Zei vertelde haar vader een aantal punten van haar leven.
Een leven vol verdriet, een leven met een ziekte.
Een leven vol stress.
Een man die haar niet kon helpen of haar de schuld gaf van de dingen,
die in hun huwelijk mis was gegaan.
Zij werd geslagen door haar man,
toen zei hem vertelde dat er een echtscheiding kwam.
Hij bedreigde haar met de dood en ze wilde het liever zelf doen.
Dan wilde ze hem sneller af zijn.
Zo wilde ze niet meer leven,
omdat haar leven toch zal bestaan uit leven met pijn.
Een leven vol ellende, een leven zonder een man.
Wie wil er zo'n kneus als haar?
Haar vader stond daar verslagen, durfde haar eigenlijk niets meer te vragen.
Hij stond nog steeds met zijn hand op haar schouder.
Hij trok heel voorzichtig zijn dochter tegen hem aan.
Hij vertelde haar: "Jij komt weer bij ons wonen.
Wij zullen er zijn voor jou als het moet.
Denk niet dat je teveel voor ons bent,
want wij zijn toch al veel meer gewend.
Kom, lieve schat van mij, ga mee naar huis
waar moeder al zit te wachten
en die je met veel warmte zal ontvangen.
En laat je man maar eens komen,
dan zal hij van de koude kermis thuiskomen.
Als hij jou met een vinger zal aan raken,
zal ik zijn klotehersens zo inslaan."
Eindelijk is nu alles voor bij.
Zij zit nu bij haar ouders en komt van alles bij.
Van haar verdriet en pijn...