1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Beoordeling 3.00 (1 stem)
Ik zie de dag al voor me.
Het moment dat jullie voor me staan,
na zoveel lange jaren,
wat de nodige wonden zal openrijten
in jullie toch al korte bestaan.
Het is nu de tijd van openbaringen,
waarheden waarvan jullie niets wisten.
Dingen die het verdere verloop
van jullie levens beslisten.
Want, tja, mijn kinderen.
De reden dat ik jullie verliet
en mijzelf onder ogen kwam
was, nadat mijn psyche mijn leven overnam,
omdat ik moest knokken
tegen de surreële gedachten in mijn hoofd,
wat me lukte,
waardoor ik dingen nu anders zie
en niet anders dan kan denken
aan onze komende reünie.
Maar,
het is ook de tijd van nieuwe angsten.
En het is alleen al de gedachte eraan
die me doet bevriezen
dat ik jullie wederom kan verliezen.
Ja, ik zie die dag al voor me.
Dat jullie voor me staan.
Na zoveel lange jaren
en me vergeven voor alles
wat ik jullie heb aangedaan.
De eerste
voorzichtige contacten zijn nu gelegd
en krijg ik eindelijk de kans
om mijn kant van het verhaal uit te leggen.
Zo zie ik het tenminste voor me.
Maar het is waarschijnlijker dat ik,
uit diepe schaamte,
niets tegen jullie weet te zeggen.