Huwelijk

Het doek is gevallen, de knoop is doorgehakt.
De stutten onder ons huwelijk zijn doorgezakt.
Het is over, het ging niet meer.
Al die ruzies, keer op keer.
Het was geen kwestie van kiezen.
Als je niet meer van iemand houd kan je alleen nog maar verliezen.
Onze kinderen staan ertussen in,
niet langer meer een gezin.
Zij moeten leven met de keus die is gemaakt,
dat is wat ons beide heel erg raakt.
Maar opgroeien in een kille sfeer,
dat doet ze nog veel meer zeer.
Uiteindelijk zal dit het beste zijn,
maar waarom doet het me dan zo'n verrekte pijn?

Een huwelijk is een avontuur, samen op pad.
Het is klaarstaan voor de ander met open handen en open hart.
Samen een en toch apart.
Een huwelijk is; ik ben er voor jou. Niet je bent nu van mij.
Een huwelijk is samen, een huwelijk is wij.
Een huwelijk is; als een reis, soms wat de weg kwijt, maar nooit echt alleen.
Elk moment, elke nieuwe stap maakt jullie hechter dan voorheen.
Een huwelijk is een groeiproces waarin je  ruimte schept waar de ander zichzelf kan zijn.
Een huwelijk is samen beleven, geluk maar ook de pijn.
Een huwelijk is vertrouwen hebben in elkaar en in het leven,
waarin je heel bewust naar harmonie en rust moet streven.
Maar het huwelijk is vooral:
Een belofte van liefde.
Een belofte van trouw.
Een bezegeling van: "Ik hou van jou."

Tillen jou
zonder enig berouw.
Jij bent eeuwig trouw.
Hij neemt jou
als zijn vrouw.
Tillen over drempels,
trappen zo hoog.
Je voelde hoe zijn armen bewoog.
Tilt jou zo ver,
lijkt wel of ze zweeft.
Voelde goed,
tillen door jou.
Wil eeuwig je trouw.
Ik word graag je vrouw.

Zoals jij bent.
Van brons, net echt.
Daar raak je aan gewend.
Zilver dat heb je voor je eigenwaarde.
En goud zoals jij iemand je hart toe vertrouwd.
Een diamant is dat jij er al jaren naar verlangt,
dit kunnen wij samen bereiken
als je elkaar zal kunnen begrijpen
en niet de kat in de donker zal grijpen.
Maar dit konden wij eigenlijk bereiken
en samen door een huwelijks leven glijden
Maar dat zal ons nu niet meer lukken
en hier en daar de vruchten van plukken.

Kinderen kijken vreemd op, als je gaat scheiden.
Verscheurd wordt ineens hun wereld, van het vertrouwde patroon.
En al kon je als ouder een scheiding niet mijden,
oneerlijk blijft het feit liggende ondertoon.
Kinderen blijven vragend achter.
Bij wie ligt nu de fout?
Niets dat hun verdriet kan doen verzachten.
Weg is ineens..... Was zo vertrouwd.
Aan kinderen worden meningen niet gevraagd.
Ondergeschikt moeten ze het wel accepteren.
Zijn ze klein... woorden, herinneringen....vervaagd.
Zijn ze groter, kunnen ze het meestal niet verteren.
Maar dapper als kinderen zijn
leven ze toch door, in heel hun laten en doen.
Vandaar dat ik kinderen groot en klein,
Zij... de enige ware helden benoem....

Zij wilde trouwen
en een gezin op bouwen.
Samen hadden ze genoeg om alles te doen.
Huis kopen en voor het inrichten ervan.
Samen genoten ze van alles.
Eenmaal zover, huis klaar, ingericht en al.
En later vertelde hij haar:
"Ik ben verliefd op een andere vrouw."
Zij kon het niet geloven.
Dingen die zij samen hebben uitgekozen.
Zij vroeg aan hem: "Waarom?"
Hij zei: "Ik ben nog niet rijp voor een vaste relatie.
Dat heb ik niet voorzien."
Zij huilde tranen met tuiten.
Hij wou een arm om haar heen slaan
en zij schopte hem bij haar vandaan.
"Nu ben ik er wel klaar mee.
Ik deel niks door twee,"
zei zij tegen hem.
"Jij heb mij bedonderd
en nu zeg ik dat jij kan gaan,
zo ver mogelijk bij mij uit de buurt vandaan."
Hij ging met de staart tussen de benen,
snel als hij kon, weg bij haar vandaan.
Zo nu is voor mij het voorlopig met de mannen gedaan.

Handen vasthouden.
Zij voelde de warmte van jouw handen.
Door deze handen wil zij verwarmt worden.
Jouw handen, zo zacht.
En hield haar handen vast.
Jouw kracht, die jij doorgaf naar haar handen.
Jullie pakte elkaars vingers en strengelden in elkaar.
Jouw handen, die vonden weer die van haar.
Laat deze warmte stromen.
Jouw handen zullen altijd die van haar verwarmen.
Met zoveel liefde doe je dit maar.
Jouw handen en haar handen,
jullie zijn een prachtpaar.

O, wat heb ik altijd in jou geloofd
en o, wat heb jij mij van mijn zelfvertrouwen beroofd.
Want na wat ik heb vernomen
is er eigenlijk al twee jaar geleden een eind aan ons huwelijk gekomen.
Jij hebt mij al die tijd bedrogen met anderen.
Het doet pijn, maar ik kan er niks meer aan veranderen.
De scheiding is in volle gang.
En jij? Je loopt te fluiten en doet mee met vrolijk gezang.
Dat je zeven kinderen laat vallen doet je geen pijn,
maar ik weet zeker dat dat ooit anders zal zijn.
Maar dan is het voor jou helaas te laat,
de kinderen voelen nu al een diepe haat.
Misschien is jouw leven nu een groot feest,
maar eens is het over dan is het genoeg geweest.
Dan word je wakker op een kamertje heel alleen,
al dat gefeest, al die vrouwen een blok aan je been.
Denk dan eens terug aan wat je had.
Denk aan je kinderen die jij zogenaamd aanbad.
Denk aan mij, de vrouw die jij hebt bedrogen.
Aan al de mensen die jij hebt voorgelogen.
Want eens keert het tij zich tegen jou
en dan ben jij degene die dan staat in de kou.
Zoveel zou ik tegen je willen zeggen,
maar ik zal mezelf het zwijgen opleggen.
Mijn kinderen en ik gaan nu voor het geluk,
want jij maakt dat nu niet meer stuk.
Het ga je goed...

Meer artikelen...