1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Beoordeling 3.50 (1 stem)
De klok tikt, maar in het nadeel voor mij.
Nog even en je bent weer vrij.
Nog even en dan is mijn droom voorbij.
Nog even en dan zet je mij voorgoed opzij.
Voor die tijd zal ik je nog een keer zien.
Nog een keer praten misschien.
De pijn tot deze tijd is wel iets dat ik verdien.
Maar moet het, dat je het houdt voor gezien?
De klok tikt door, waarvoor?
Ik denk na wat ik je zeggen moet.
Is er iets wat er een minuut voor twaalf toe doet?
Voor jou niet, zoals ik vermoed.
Hopelijk is mijn gevoel voor jou iets dat doodbloedt.
Ik Heb je veel pijn gedaan,
maar ik kan je niet zomaar laten gaan.
Waarom kun je dat niet verstaan?
Waarom moet je bij mij vandaan?
Zouden de wijzers ook stil kunnen gaan staan?
Als ik jou dan in de ogen zou kijken,
Wat zal er dan blijken?
Vallen mijn fouten dan niet glad te strijken?
Uiteindelijk wilde ik je alleen maar een helpende hand toereiken.
Ik wilde je helpen, omdat ik van je hou.
Maar zo tegen het einde van de tijd met jou
voelt alles zo grauw.
Jij bent het niet meer die ik vertrouw.
Ik wil graag terug in de tijd met jou.
Waarom voelt het nu zo definitief?
Om een minuut voor twaalf heb ik je nog net zoveel lief
Ik wil je nog zoveel zeggen, misschien dan maar in een brief.
Het spijt me dat ik om je gaf, mijn hartendief.
Voor jou heeft onze laatste minuut bij die ontmoeting dan geslagen.
De pijn die daarna komt zal ik alleen moeten dragen.
Het zal nog openhouden zoveel onbeantwoorde vragen.
Maar om een minuut voor twaalf wil ik je daarmee niet plagen.